وام Loan
وام گونه‌ای قرض دادن پول همراه با سود است که برای مدتی مشخص بین قرض‌دهنده و قرض‌گیرنده انجام می‌شود. عموماً هر قسط شامل بخشی از اصل وام (استهلاک amortization) و بهرهٔ آن است.
نرخ بهره عبارت است از نرخی که بابت جلوگیری از کاهش ارزش پول از وام‌گیرنده دریافت می‌شود. این امر به دلیل تفاوت ارزش پول در دو زمان مختلف است؛ به این معنی که قدرت خرید پولی که ردوبدل می‌شود در زمان دریافت وام، بیشتر از زمان پس دادن آن است. همچنین در شرایط متعارف بازار، به‌منظور جبران فرصت‌های سرمایه‌گذاری وام‌دهنده، ممکن است مبلغی به عنوان حداقل سود مورد انتظار وام‌دهنده به این نرخ اضافه گردد. به بیان دیگر، نرخ بهره درصد پاداشی است که برای استفاده از پول در یک دورهٔ معین (معمولاً یک سال) پرداخت می‌شود.
نرخ بهره بدون ریسک از انواع نرخ‌های بهره است و به میزان بازده یک سرمایه‌گذاری فرضی اطلاق می‌شود که در طول یک دوره زمانی معین، بدون ریسک مالی باشد. از آنجا که سود حاصل از این نوع سرمایه‌گذاری بدون تحمل ریسک به دست می‌آید، هر سرمایه‌گذاری دیگری باید بازده مورد انتظار بالاتری نسبت به نرخ بهرهٔ بدون ریسک داشته باشد تا سرمایه‌گذاران انگیزهٔ نگهداری آن را داشته باشند.
در آمریکا نرخ بهره بدون ریسک با توجه به سود اوراق خزانه تعیین می‌گردد زیرا فرض بر این است که حکومت به هیچ وجه ورشکست نمی‌شود و می‌تواند پول جدید منتشر (اصطلاحاً چاپ) نماید. اگرچه پول جدید در داخل کشور معتبر است، انتشار آن باعث ضعیف شدن قدرت خرید واحد پولی در برابر دیگر واحدهای پولی خواهد شد.